alterfilm

แอบไปดูหนังเมื่อวันจันทร์ เรื่อง The Rebel ของเวียตนาม และ Three Days to Forever ของอินโดนีเซีย (ที่จัดฉายได้ห่วยมาก จนนึกว่าน่าจะมีบางช่วงหนังหายไปอยู่ หรือไม่ก็เกือบจะเอาหนังนเรศวรมาฉายตอนเปลี่ยนฟิล์ม) เรื่องแรกนี่แทบมึน เพราะรู้แต่เป็นหนังเวียตนาม ไม่ได้ศึกษาอะไรทั้งสิ้น เพิ่งรู้ว่าเป็นหนัง action ตอนที่เข้าโรงแล้ว โดยส่วนตัวไม่ค่อยจะชอบแนวนี้เท่าไรนัก เจอฉากแรกพี่ Johnny ใส่สูทขาว ก็แทบขำตาย แต่ถ้าเป็นเชิงหนัง action แล้วถือว่าล้ำเลย เล่าเรื่องเก่งเลย ถึงแม้จะมีบางช่วงดูไม่มีเหตุมีผล แต่ทำแต่ละตัวดูเท่ห์ได้ ก็ผ่านแล้วหนัง action แต่ โอ้โห พี่ผู้ร้ายเขานี่ต้องบอกว่าพลังดาราเหลือร้าย เท่ห์ซะ..ตั้งแต่ฉากแรกยันฉากสุดท้ายที่พี่เขาตาย ก็ยังเท่ห์ มีดจิ้มหน้าซะ ..ส่วนอีกเรื่องดูง่ายๆ แต่ทำโคตรยาก ค่อยๆไต่ไปบนเส้นอารมณ์ เหมือนจะทำง่าย แต่ขอบอกว่าไม่ง่าย ดูไปแล้วก็ให้นึกถึงเรื่อง Millenium Mambo ของ Hou Hsiao-Hsien ที่เป็นเรื่องแรกๆของเขาที่มาทำหนังของคนหนุ่มสาวรุ่นใหม่เหมือนจะง่าย แต่ถ้ามือไม่ถึง สั่งสมประสบการณ์มาไม่เพียงพอ ก็จะไม่สามารถสร้างอารมณ์ ความรู้สึก ประสบการณ์แบบนี้ได้ นอกจากนั้นก็ยังสามารถสอดแทรกเรื่องของการวิพากษ์ tradition และสังคมอิสลามที่ไม่มีที่ว่างไว้ให้ผู้หญิงไว้ได้ จนต้องหาประวัติของผู้กำกับ Riri Riza เพิ่ม และก็ไม่ธรรมดาอยู่ ทำหนังที่น่าสนใจอยู่หลายเรื่อง ...เรื่องนี้ถึงแม้จะดูเป็นการส่งเสริมการท่องเที่ยวอินโดอยู่บ้าง แต่ก็ไม่ททท. เลยแม้แต่น้อย เป็น road movie ฉบับ เด็กอายุไม่เกิน 25 (เผอิญอายุเกินไป 2-3 ปี จะว่าไปแล้วก็เลยไม่ค่อยอินเท่าไร 555) แต่ถ้าจะมองหาหนังไทยที่ให้อะไรประมาณนี้ ก็เรียกว่ายากส์....ทั้งสองเรื่องเป็นตัวพิสูจน์อย่างดีว่าหนังเพื่อนบ้านของเรา เขาไปไหนกันแล้วบ้าง หนังอินโดเรื่องอื่นที่เคยดูก็ใช้ได้เลยทีเดียว....อ่านมากๆ คิดมากๆ เป็นตัวของตัวเองให้เต็มที่ ก็น่าจะพาเราไปไหนกันได้บ้าง...โอ๊ย เรื่องง่าย แต่ทำยาก...อย่าเพิ่งบ่นน่า